«آخرین بار کی خودت را دقیقاً همانطوری که هستی، جلوی آینه دیدی و لبخند زدی؟ راستش را بخواهی، من هم یادم نمیآمد. برای سالها، کیف آرایشم پناهگاه امن من بود و کرمپودر، ماسکی که هر صبح روی صورتم میگذاشتم تا خستگیها، لکها و تمام نازیباییهای خیالیام را بپوشانم.
اما یک ماه پیش، تصمیمی گرفتم که هم ترسناک بود و هم هیجانانگیز: ۳۰ روز زندگی بدون هیچ وسیله آرایشی!
در روزهای اول، حس میکردم صورتم برهنه است و همه فقط لکهایم را میبینند؛ اما چیزی که در پایان این ۳۰ روز کشف کردم، خیلی بیشتر از یک تغییر پوستی ساده بود. اگر فکر میکنی برای زیبا بودن حتماً به آن لایههای رنگی نیاز داری، این تجربه شخصی من را بخوان تا ببینی وقتی به پوستت اجازه نفس کشیدن میدهی، چه اتفاقات جادوییای میافتد...»











